3 แผลฉกรรจ์ทำไม ลอนดอน สเตเดียม ถึงกลายเป็นหายนะของเวสต์แฮม
- 1จุดเปราะบางที่โดนเจาะซ้ำซาก: ตัวเลขไม่เคยโกหกใคร ความพ่ายแพ้ทั้ง 3 นัดในแชมเปียนชิพฤดูกาลนี้ของเวสต์แฮมเกิดขึ้นต่อหน้าแฟนตัวเองทั้งหมด แถมยังเสียเกมละ 3 ลูกสองสัปดาห์ติด ปัญหาไม่ได้อยู่ที่โชคชะตา แต่เป็นอาการสตาร์ตเกมช้าและแผลเปิดด้านล่างที่ทำให้ เวสต์บรอมวิช รู้ทันทีว่าแค่กล้าบุกมากดดันเร็ว เจ้าบ้านก็พร้อมเสียประตูง่ายๆ
- 2เก้าอี้ร้อนของ นูโน เอสปิริโต ซานโต: บรรยากาศรอบตัว นูโน ตอนนี้เหมือนผู้จัดการร้านอาหารที่ลูกค้า 60,000 คนกำลังแบ่งฝ่ายเถียงกันว่าจะไล่ออกดีไหม ความกดดันมหาศาลส่งผลลงไปในสนาม นักเตะเล่นเหมือนแบกหินลงแข่ง ผิดกับฝั่ง เซาแธมป์ตัน ของ ทอนดา เอคเคิร์ต ที่ปลุกใจแข้งอย่าง เจมส์ วอร์ด-พราวส์ และ เจมส์ บรี ให้รวมพลังสู้แบบหลังชนฝาจนผลงานบินสูง
- 3สนามสวยแต่ไร้เขี้ยวเล็บขู่ขวัญ: เอาจริงดิ? ถ้าคุณลงเล่นในลีกที่เคี่ยวยากอย่างแชมเปียนชิพแล้วเปลี่ยนบ้านตัวเองให้เป็นป้อมปราการไม่ได้ ความหวังเลื่อนชั้นก็จบเห่ การมีสนามอลังการกับพื้นหญ้าชั้นยอดไม่ได้ช่วยอะไรเลย หากมันกลายเป็นเวทีให้คู่แข่งตื่นเต้นอยากมาโชว์ฝีเท้า แทนที่จะขยาดเสียงเชียร์เจ้าถิ่น
หมากตาต่อไปบททดสอบกู้ศรัทธาแฟนบอลก่อนรังเหย้าพังถาวร
นูโน เอสปิริโต ซานโต กำลังเผชิญหน้ากับโจทย์ข้อใหญ่ในการหยุดรอยรั่วเกมรับและกู้ศรัทธากองเชียร์ในบ้าน หากยังปล่อยให้ ลอนดอน สเตเดียม โดนบุกมาปล้นแต้มง่ายๆ แบบนี้ต่อไป รอยร้าวบนอัฒจันทร์จะผลักให้บอร์ดบริหารต้องลงมือผ่าตัดทีมเร็วกว่าที่คิดแน่นอน
“ลอนดอน สเตเดียม ตอนนี้ไม่ใช่ป้อมปราการอันน่าเกรงขาม แต่เป็นรีสอร์ทติดแอร์ที่ทีมเยือนในแชมเปียนชิพจ้องแวะมาตักตวงความสุขกันถ้วนหน้า”